برچسب: qazal

مندیش از آن بتِ مسیحایی، تا دل نشود سقیم و سودایی لاحول کن و رهِ سلامت گیر، مندیش از آن جمال و زیبایی فرصت ز کجا که تا کنی لاحول، چون نیست از او دمی شکیبایی ماهی ز کجا شکیبد از دریا، یا طوطیِ روح از شکرخایی چون دین نشود مشوّش و ایمان، زان زلفِ[…]

دوش می گفت جانم کـای سپهر معظم، بس معلق‌زنانی شعله‌ها اندر اشکم بی‌گنه بی‌جنایت گردشی بی‌نهایت بر تنت در شکایت نیلیی رسمِ ماتم گه خوش و گاه ناخوش چون خلیل اندر آتُش هم شه و هم گداوش چون براهیمِ ادهم صورتت سهمناکی حالتت دردناکی، گردش آسیاها داری و پیچِ ارقم گفت چرخِ مقدّس چون نترسم[…]

ای دلِ رفته ز جا بازْ مَیا، به فنا ساز و در این ساز میا روح را عالمِ ارواح بِهْ است، قالب از روح بپرداز میا اندر آبی که بدو زنده شد آب خویش را آب درانداز میا آخرِ عشق بِهْ از اوّلِ اوست، تو ز آخر سوی آغاز میا تا فسرده نشوی همچو جماد،[…]

مانده شدم از گفتن تا تو برِ ما مانی، خویشِ من و پیوندی، نی همره و مهمانی شیری‌ست که می‌جوشد خونی‌ست نمی‌خسبد، خربنده چرا گشتی، شه‌زادهٔ ارکانی زر دارد و زر بدْهد زین واخَرَدت این دم، آن کس که رهانید از بسیار پریشانی اشتر ز سوی بیشه بی‌جهد نمی‌آید، کِی آمده‌ای ای جان زان خاک[…]

ای که مستک شدیّ و می‌گویی تو غریبی و یا از این کویی مست و بی‌خویش می‌روی چپ و راست، بی چپ و راست را همی‌ جویی نی چپ است و نه راست، در جان است، آن که جانِ خسته از پی اویی زآن شکر روی اگر بگردانی گر نباتی بدانکِ بدخویی ور تو دیویّ[…]

بیا ای غم که تو بس باوفایی، که ابرِ قطره‌های اشک‌هایی زنی درویش آمد سوی عباس، که تعلیمم بده نوعی گدایی درِ حیلت خدا بر تو گشاده‌ست، تو آموزی گدایان را دغایی تو نعمانی در این مذهب بگو درس، که خوش تخریج و پاکیزه ادایی منِ مسکین دمی دارم فسرده، ندارم روزی‌ای از ژاژخایی مرا[…]