برچسب: غزل

منم فتنه، هزاران فتنه زادم، به من بنگر که دادِ فتنه دادم

ز من مگْریز زیرا درفتادی، بگو الحمدلله درفتادم

عجب چیزی‌ست عشق و من عجبتر، تو گویی عشق را خود من نهادم

بیا[…]

چنین می‌زن دو دستک تا سحرگاه که در رقص است آن دلدار و دلخواه

همی‌گو آنچ می‌دانم من و تو، ولی پنهان کنش در ذکر الله

فغان کردن ز شیرِ حق بیاموز، نکردی آهِ پرخون جز که در چاه

گر روشنی تو یارا یا خود سیَه ضمیری در هر دو حال خود را از یار وانگیری

پا واگرفتنِ تو هر دو ز حالِ کفر است، صد کفر بیش باشد در عاشقان نفیری

پاکت شود پلیدی چون از صنم بریدی،[…]

آن را که درون دلْ عشق و طلبی باشد چون دل نگشاید در آن را سببی باشد

رُو بر درِ دل بنشین کان دلبرِ پنهانی وقتِ سحری آید یا نیم‌شبی باشد

جانی که جدا گردد جویای خدا گردد، او نادره‌ای[…]

امروز روزِ شادی و امسال سالِ گُل، نیکوست حالِ ما که نکو باد حالِ گل

گل را مدد رسید ز گلزارِ روی دوست تا چَشمِ ما نبیند دیگر زوال گل

مست است چَشمِ نرگس و خندان دهانِ باغ، از کرّ[…]

خوش می گریزی هر طرف از حلقۀ ما، نی مکن،  ای ماه برهم می زنی عهدِ ثریّا، نی مکن
تو روزِ پُر نور و لهب ما در پی تو همچو شب، هر جا که منزل می کنی آییم آن جا، نی مکن
ای آفتابی در حَمَل باغ از تو پوشیده حُلَل بی[…]