برچسب: rumi

از فراقِ شمسِ دین افتاده‌ام در تنگنا، او مسیحِ روزگار و دردِ چشمم بی‌دوا گر چه دردِ عشقِ او خود راحتِ جانِ من است، خونِ جانم گر بریزد او بوَد صد خونبها عقلِ آواره شده دوش آمد و حلقه بزد، من بگفتم کیست بر در، باز کن در، اندرآ گفت آخِر چون درآید، خانه تا[…]

ما دو سه مستِ خلوتی جمع شدیم این طرف، چون شترانِ رو به رو پوز نهاده در علف هر طرفی همی‌رسد مست و خرابْ جوقْ جوق، چون شترانِ مست‌لب سست فکنده کرده کف خوش بخورید کـاشتران ره نبرند سوی ما، زانکِ به وادی اندر اند، ما سرِ کوه بر شرف گر چه درازگردن‌اند تا سرِ[…]

ما دو سه رندِ عشرتی جمع شدیم این طرف، چون شترانِ رو به رو پوز نهاده در علف از چپ و راست می‌رسد مستِ طمع هر اشتری، چون شتران فکنده لب مست و برآوریده کف غم مخورید هر شتر ره نبرَد بدین اغل، زانک به پستی‌اند و ما بر سرِ کوه بر شرف کس به[…]

مرحبا ای جانِ باقی، پادشاهِ کامیار، روح‌بخشِ هر قِران و آفتابِ هر دیار این جهان و آن جهان هر دو غلامِ امرِ تو، گر نخواهی برهمش زن ور همی‌خواهی بدار تابشی از آفتابِ فقر بر هستی بتاب، فارغ آور جملگان را از بهشت و خوفِ نار وارهان مر فاخرانِ فقر را از ننگِ جان، در[…]

بیار باده که دیر است در خمارِ توام، اگر چه دلق‌کشانمْ نَه یارِ غارِ توام بیار رطل و سبو کارم از قدح بگذشت، غلامِ همّت و دادِ بزرگوارِ توام در این زمان که خمارم مطیع من می باش، چو مست گشتم از آن پس به اختیار توام بیار جام اناالحقْ شرابِ منصوری، در این زمان[…]