rumi – برگه 103 – مجموعه شعر

صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد، اگر تلبیس نو دارد همانست او که پار آمد

صلا رندان دگرباره که آن شاهِ قمار آمد، اگر تلبیسِ نو دارد همان است او که پار آمد

ز رندان کیست این کاره که پیشِ شاهِ خون‌خواره میان بندد دگرباره که اینک وقتِ کار آمد

بیا ساقیْ سبک‌دستم که من[…]

چو آمد روی مه‌رویم که باشم من، که باشم من، چو زاید آفتابِ جان کجا مانَد شب آبستن

چه باشد خارِ گریان‌رو که چون سورِ بهار آید، نگیرد رنگ و بوی خوش نگیرد خوی خندیدن

چه باشد سنگِ بی قیمت[…]

جز جامِ جلالتِ اجل نوش مکن، جز ز آتشِ عشقِ کبریا جوش مکن

از کانِ عقیقِ فقر عشرت نقد است، مِی می‌خور و قصّهٔ پرندوش مکن

جمله خشم از کِبر خیزد از تکبّر پاک شو، گر نخواهی کبر را رو بی تکبّر خاک شو

خشم هرگز برنخیزد جز ز کبر و ما و من، هر دو را چون نردبان زیر آر و بر افلاک شو

چندان بدویده ام پسِ دلْ بی جان، آنجا که نَه من بودم و نی کون و مکان

تا خویشتن و زمانه را گم کردم، گویی که به نزد من نه این است و نه آن

دیگران رفتند خانهٔ خویش باز، ما بماندیم و تو و عشقِ دراز

هرکه حیرانِ تو باشد دارد او روزه در روزه نِماز اندر نِماز

رازْ او گوید که دارد عقل و هوش، چون فنا گردد فنا را نیست راز

تو کمتر خواره‌ای هشیار می‌رُو، میانِ کژرُوان رهوار می‌رو

تو آن خنبی که من دیدم ندیدی، مرا خنبک مزن ای یار، می‌رو

ز بازارِ جهان بیزار گشتم، تو دلّالی سوی بازار می‌رو

چو من[…]

آن مه که هست گردونْ گردان و بی قرارش، وان جان که هست این جان وین عقلْ مستعارش

هر لحظه اختیاری نو نو دهد به جان‌ها وین اختیارها را بشکسته اختیارش

من جسم و جان ندانم من این و آن[…]

عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید، دولتی هست حریفان سرِ دولت خارید

چو شکر یک دل و آغشتۀ این شیر شوید که ظریفید و لطیفید و نکومقدارید

دانه چیدن چه مروّت بوَد آخِر مکنید، که امیران دو صد خرمن[…]

چه روز باشد کاین جسم و رسم بنْوردیم، میانِ مجلسِ جان حلقه حلقه می گردیم

همی‌ خوریم مِیِ جان به حضرتِ سلطان، چنانک بی‌ لب و ساغر نخست می خوردیم

خراب و مست به ساقیِّ جان همی‌ گوییم بر آر[…]