برچسب: qazal

رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو، گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو گفتم فریضه دارم آخر نشان دهید، من دوستدارِ خواجه‌ام آخر نیَم عدو گفتند خواجه عاشقِ آن باغبان شده‌ست، او را به باغ‌ها جو یا بر کنارِ جو مستان و عاشقان برِ دلدار خود روند، هر کس[…]

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون، دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید، چو کشتی ام دراندازد میانِ قلزمِ پرخون زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد، که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون نهنگی هم برآرَد سر، خورَد آن[…]

آن دم که دررباید باد از رخِ تو پرده، زنده شود بجنبد هر جا که هست مُرده

از جنگْ سوی ساز آ، وز ناز و خشم بازآ، ای رخت‌های خود را از رختِ ما نورده

ای بخت و بامرادی کـاندر[…]

می پرد این مرغِ دیگر در جنانِ عاشقان، سوی عنقا می کشاند استخوانِ عاشقان ای دریغا چشم بودی تا بدیدی در هوا، تا روان دیدی روان گشته روان عاشقان اشترانِ سربریده پای بالا می نهند، اشترِ با سر مجو در کاروان عاشقان آن جنازه برپریدی گر نگفتی غیرتش، بی نشان رُو بی‌نشان رُو بی‌نشان عاشقان[…]

آن بِهْ که مرا تمکین نکنی، تا همچو خودم گرگین نکنی بر روی منِهْ تو دستِ مرا، تا مستِ مرا غمگین نکنی تو رنگرزی، تو نیل‌پزی، هان کـآیْنه را زنگین نکنی ای خواجه بهلْ فِتراکِ مرا، تا خنگِ مرا بی‌زین نکنی از دورتَرَک زانو بزنی، زانوی مرا بالین نکنی تو هرچه کنی داعی تو ام،[…]

میانِ تیرگی خواب و نور بیداری چنان نمود مرا دوش در شبِ تاری که خوب طلعتی از ساکنان حضرتِ قدس، که جمله محضِ خرَد بود و نورِ هشیاری تنش چو روی مقدّسْ بری ز کسوتِ جسم، چو عقل و جانِ گهردار، وز غرض عاری مرا ستایش بسیار کرد و گفت ای آن، که در جحیمِ[…]