برچسب: غزل

 بنِهْ ای سبز خِنگِ من فرازِ آسمان‌ها سم، که بنْشست آن مهِ زیبا چو صد تنگِ شکر پیشُم

روان شد سوی ما کوثر پر از شیر و پر از شکّر، بدرّان مشکِ سقّا را بزن سنگیّ و بشْکن خم

یکی[…]

هر که از حلقۀ ما جای دگر بُگْریزد همچنان باشد کز سمع و بصر بگریزد

زان خورد خونِ جگر عاشقْ زیرا شیر است، شیردل کِی بوَد آن کو ز جگر بگریزد

دل چو طوطی بوَد و جورِ دلارام شکر، طوطیی[…]

زان خاکِ تو شدم تا بر من گهر بباری، چون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری

زان دست شُستم از خود تا دستِ من تو گیری، زان چون خیال گشتم تا در دلم گذاری

زان روز و[…]

آمد مه و لشکرِ ستاره، خورشید گریخت یک‌سواره

آن مه که ز روز و شب برون است، کو چشم که تا کند نظاره

چشمی که مناره را نبیند چون بیند مرغ بر مناره

ابرِ[…]

الام طماعیه العاذل، ولا رأی فی‌الحب للعاقل

برادر، مرا در چنین بی‌دلی ملامت رها کن اگر عاقلی

یراد من‌الطبع نسیانکم، و یا بی‌ الطباع علی‌الناقل

تو عاقل از آنی که عاشق نِه‌ای، تو را[…]