برچسب: غزل

باز بنفشه رسید جانبِ سوسن دوتا باز گلِ لعل پوش می‌بدراند قبا

بازرسیدند شاد زان سوی عالم چو باد مست و خرامان و خوش سبزقبایان ما

سرو علمدار رفت سوخت خزان را به تفت وز سرِ کُهْ رخ نمود لالۀ[…]

ای میرِ آب بگْشا آن چشمۀ روان را، تا چشم‌ها گشاید ز اشکوفه بوستان را

آبِ حیاتِ لطفت در ظلمتِ دو چشم است زان مردمک چو دریا کرده‌ست دیدگان را

هرگز کسی نرقصد تا لطف تو نبیند کاندر شکم ز[…]

شراب داد خدا مر مرا تو را سِرکا، چو قسمت است چه جنگ است مر مرا و تو را

شراب آنِ گل است و خمارْ حصّۀ خار، شناسد او همه را و سزا دهد به سزا

شِکر ز بهرِ دلِ[…]

رحم کن ار زخم شَوَم سر به سر، مرهم صبرم دِه و رنجم ببر

ور همه در زهر دهی غوطه‌ام زهرِ مرا غوطه دِه اندر شکر

بحر اگر تلخ بوَد همچو زهر هست صدف عصمتِ جانِ گهر

رُو قرار از دلِ مستان بِستان، رُو خراج از گُلِ بُستان بستان

کلهِْ مه ز سرِ مه برگیر گروِْ گل ز گلستان بستان

سخنِ جانِ رهی گفتی دوش آنِ توست آن هله بستان بستان

جفای تلخِ تو گوهر کند مرا ای جان، که بحرِ تلخ بوَد جای گوهر و مرجان

وفای توست یکی بحرِ دیگرِ خوش‌خوار که چار جوی بهشت است از تکش جوشان

منم سکندرِ این دم به مجمع البحرین، که تا رهانم[…]

ای سیر گشته از ما ما سخت مُشتَهی، وی پا کشیده از رهْ کو شرطِ همرهی

مغزِ جهان تویی تو و باقی همه حشیش، کِی یابد آدمی ز حشیشاتْ فربهی

هر شهر کو خراب شد و زیرِ او زبر زان[…]