نویسنده: Sarif.ir

مست گشتم ز ذوقِ دشنامش، یا رب آن مِی بِهْ است یا جامش طرب افزاتر است از باده، آن سَقَط‌های تلخ‌آشامش بهر دانه نمی‌روم سوی دام، بلک از عشقِ محنتِ دامش آن مهی که نه شرقی و غربی‌ست، نور بخشد شبش چو ایّامش خاکِ آدم پُر از عقیق چراست، تا به معدن کشد به ناکامش[…]

آمد آن خواجهٔ سیما ترُش، وان شکرش گشته چو سرکا ترش با همگان روترش است ای عجب، یا که به بیرون خوش و با ما ترش از کرَمِ خواجه روا نیست این، با همه خوش با منِ تنها ترش زین بگذشتیم، دریغ است و حیف، آن رخِ خوش طلعتِ زیبا ترش ای ز تو خندان[…]

عقل از کفِ عشق خورد افیون، هش دار جنونِ عقل اکنون عشقِ مجنون و عقلِ عاقل امروز شدند هر دو مجنون جِیحون که به عشقِ بحر می رفت دریا شد و محو گشت جیحون در عشق رسید بحرِ خون دید، بنْشست خرَد میانهٔ خون بر فرق گرفت موجِ خونش، می برد ز هر سوی به[…]

در هوایت بی‌قرارم روز و شب، سر ز پایت برندارم روز و شب روز و شب را همچو خود مجنون کنم، روز و شب را کِی گذارم روز و شب جان و دل از عاشقان می‌خواستند، جان و دل را می‌سپارم روز و شب تا نیابم آن چه در مغزِ من است یک زمانی سر[…]

ای عربده کرده دوش با من، مِی خورده و کرده جوش با من ای جان به حقِ وصال دوشین، در خشم چنین مکوش با من گر با تو ز من بدی بگفتند، با بنده بگو مپوش با من

گر مرا خار زند آن گلِ خندان بکشم، ور لبش جور کند از بنِ دندان بکشم ور بسوزد دلِ مسکینِ مرا همچو سپند، پای‌کوبان شوم و سوزِ سپندان بکشم گر سرِ زلفِ چو چوگانْش مرا دور کند، همچنین سجده کنان تا بنِ میدان بکشم لعل در کوه بوَد گوهر در قلزمِ تلخ، از پی لعل[…]

هله صدر و بدرِ عالم منِشین مخسب امشب، که بُراق بر در آمد فاذا فرغت فانصب چو طریق بسته بوده‌ست و طمع گسسته بوده‌ست، تو برآ بر آسمان‌ها بگشا طریق و مذهب نفسی فلک نیاید دو هزار در گشاید، چو امیرِ خاصِ اقرا به دعا گشاید آن لب سوی بحر رُو چو ماهی که بیافت[…]

به من نگر که منم مونسِ تو اندر گور، در آن شبی که کنی از دکان و خانه عبور سلامِ من شنوی در لحَد خبر شودت، که هیچ وقت نبودی ز چشمِ من مستور منم چو عقل و خرَد در درونِ پردهٔ تو، به وقتِ لذّت و شادی به گاهِ رنج و فتور شبِ غریب[…]