سعدی – برگه 2 – مجموعه شعر

از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم، همچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم

از تو با مصلحتِ خویش نمی‌پردازم همچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم

گر توانی که بجویی دلم امروز بجوی ور نه بسیار بجوییّ و نیابی بازم

نه چنان معتقدم که‌م نظری سیر کند یا چنان تشنه که جیحون بنشاند[…]

شکست عهدِ مودّت نگارِ دلبندم، بُرید مِهر و وفا یارِ سست‌پیوندم

به خاکِ پایِ عزیزان که از محبّتِ دوست دل از محبّتِ دنیا و آخرت کندم

تطاولی که تو کردی به دوستی با من من آن به دشمنِ خون‌خوارِ خویش[…]

سروْ سیمینا به صحرا می‌روی، نیک بدعهدی که بی ما می‌روی

کس بدین شوخیّ و رعنایی نرفت، خود چنینی یا به عمدا می‌روی

رویْ پنهان دارد از مردم پری، تو پری‌رویْ آشکارا می‌روی

نَه تو گفتی که به جای آرَم و گفتم که نیاری عهد و پیمان و وفاداری و دلبندی و یاری

زخمِ شمشیرِ اجل بِهْ که سرِ نیشِ فراقتْ کشتن اولیتر از آن که به جراحت بگذاری

تنِ آسوده چه داند[…]