برچسب: رباعی

گفتم که مگر غمت بوَد درمانم، کِی دانستم که با غمت درمانم

او از سرِ لطف گفت درمان تو چیست، گفتم وصلت گفت بر این در مانم

گویند که عشقْ عاقبتْ تسکین است اوّل شور است و عاقبت تمکین است

جان است ز آسیاش سنگِ زیرین، این صورتِ بی قرار بالایین است

دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست امّا دل و معشوق دو باشند خطاست

معشوقه بهانه‌ای‌ست و معشوق خداست هر کس که دو پنداشت جهود و ترساست