نویسنده: Sarif.ir

وقتِ آن شد که ز خورشید ضیایی برسد، سوی زنگیِّ شب از رومْ لوایی برسد به برهنه شدهٔ عشقْ قبایی بدهند، وز شکرخانهٔ آن دوست نوایی برسد این همه کاسهٔ زرّین ز برِ خوانِ فلک، بهرِ آن است که یک روز صلایی برسد بره و خوشهٔ گردون ز برای خورِش است، تا ز خرمنگهِ آن[…]

از بتِ با خبر من خبری می رسدم، وز لبِ چون شکرِ او شکری می رسدم شکر اندر شکر اندر شکر است، شکری در دهن است و دگری می رسدم هر دم از گلشنِ او طرفه گلی می سِکِلم، هر زمان تازه گل از شاخِ تری می رسدم خیره از عشقِ ویَم کز هوسش هر[…]

گر تو بنمی‌خُسپی بنْشین تو که من خفتم، تو قصّهٔ خود می گو من قصّهٔ خود گفتم بس کردم از دَستان زیرا مَثَلِ مَستان از خواب به هر سویی می جنبم و می افتم من تشنهٔ آن یارم گر خفته و بیدارم، با نقشِ خیالِ او همراهم و هم جفتم چون صورت آیینه من تابع[…]

دوش آمد پیلِ ما را باز هندُستان به یاد، پردهٔ شب می‌درید او از جنون تا بامداد دوش ساغرهای ساقی جمله مالامال بود، ای که تا روزِ قیامت عمرِ ما چون دوش باد باده‌ها در جوش از او و عقل‌ها بی‌هوش از او، جزو و کلّ و خار و گل از روی خوبش باد شاد[…]

اي صوفيانِ عشق بدرّيد خرقه‌ها، صد جامه ضرب کرد گل از لذّتِ صبا کز يار دور مانْد و گرفتارِ خار شد، زين هر دو درد رَست گل از امرِ ايتيا از غيب رو نمود صلایی زد و برفت، کاين راه کوته است گرت نيست پا روا من هم خموش کردم و رفتم عقيبِ گل، از[…]