نویسنده: Sarif.ir

نعیمِ تو نَه از آن است که سیر گردد جان، مرا به خوانِ تو باید هزار حلق و دهان بیا که آبِ حیاتیّ و بنده مستسقی، نه بنده‌راست ملامت نه لطف‌راست کران بیا که بحرِ معلّق تویی و من ماهی، میانِ بحرم و این بحر را که دید میان ز بحرِ توست یکی قطره آبِ[…]

گر تو خواهی که تو را بی‌ کس و تنها نکنم، وامقت باشم هر لحظه و عذرا نکنم این تعلق به تو دارد سرِ رشته، مگُذار، کژ مباز ای کژِ کژباز، مکن تا نکنم گفته‌ای جان دهمت نانِ جُوین می ندهی، بی‌خبر دانیَم ار هیچ مکافا نکنم گوشِ تو تا بنَمالم نگشاید چشمت، دهمت بیمِ[…]

نگفتم دوش ای زینِ بخاری، که نتوانی رضا دادن به خواری در آن جان‌ها که شکّر روید از حق، شکر باشد ز هر حسّیش جاری اگر صد خنبِ سرکه درکشد او نه تلخی بینی او را نی نزاری خدایت چون سرِ مستی نداده‌ست، حذر کن تا سرِ مستی نخاری از آن سر چون سر جان[…]

بلبل نگر که جانبِ گلزار می‌رود، گلگونه بین که بر رخِ گلنار می‌رود میوه تمام گشته و بیرون شده ز خویش، منصوروار خوش به سرِ دار می‌رود اشکوفه برگ ساخته بهرِ نثارِ شاه، کاندر بهارِ شاه به ایثار می‌رود آن لاله‌ی چو راهبِ دل‌سوخته به درد، در خونِ دیده غرق به کهسار می‌رود نُه ماه[…]

اگر تو عاشقِ عشقیّ و عشق را جویا، بگیر خنجرِ تیز و ببُر گلوی حیا بدانکِ سدّ عظیم است در روشْ ناموس، حدیثِ بی‌غرض است این، قبول کن به صفا هزار گونه جنون از چه کرد آن مجنون، هزار شید برآورد آن گزین‌شیدا گهی قباش درید و گهی به کوه دوید، گهی ز زهر چشید[…]