saadi – مجموعه شعر

کاروانی شکر از مصر به شیراز آید اگر آن یار سفر کرده ی ما باز آید

کاروانی شکر از مصر به شیراز آید اگر آن یارِ سفر کرده ی ما باز آید

گو تو باز آی که گر خونِ مَنَت در خورْد است پیشت آیم چو کبوتر که به پرواز آید

نام و ننگ و دل[…]

من بر آن بودم که ندْهم دل به عشقْ سروِْ بالا دلستانی می‌کند

مهْربانی می‌نمایم بر قدش سنگدل نامهْربانی می‌کند

برفِ پیری می‌نشیند بر[…]

امیدوار چنانم که کارِ بسته برآید، وصال چون به سر آمد فراق هم به سر آید

من از تو سیر نگردم و گر ترُش کنی ابرو جوابِ تلخ ز شیرین مقابلِ شکر آید

به رغمِ دشمنم ای دوست سایه‌ای به[…]

بخْرام بالله تا صبا بیخِ صنوبر بَرکَنَد، بُرقع برافکن تا بهشت از حورْ زیور برکند

زان روی و خالِ دلستان برکش نقابِ پرنیان تا پیشِ رویت آسمان آن خالِ اختر برکند

خلقی چو من بر روی تو آشفته همچون موی[…]

ای باغِ حسنْ چون تو نهالی نیافته، رخسارۀ زمین چو تو خالی نیافته

تابنده‌تر ز روی تو ماهی ندیده چرخ خوشتر ز ابروی تو هلالی نیافته

بر دُورِ عارضِ تو نظر کرده آفتاب خود را لطافتیّ و جمالی نیافته

من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول مرا از آن چه که خدمت قبول یا نه قبول

نه دستِ با تو در آویختن نه پای گریز نه احتمالِ فراق و نه اختیارِ وصول

کمندِ عشق نه بس بود زلفِ مفتولت که[…]

همی‌زنم نفسِ سرد بر امیدِ کسی که یاد ناورد از من به سال‌ها نفسی

به چشمِ رحم به رویم نظر همی‌نکند به دستِ جور و جفا گوشمال داده بسی

دلم ببرد و به جان زینهار می‌ندهد، کسی به شهرِ شما[…]

چه خوش است بوی عشق از نفس نیازمندان دل از انتظار خونین دهن از امیدْ خندان

مگر آن که هر دو چشمش همه عمر بسته باشد به ورع خلاص یابد ز فریبِ چشم بندان

نظری مباح کردند و هزار خون[…]

این مطرب از کجاست که برگفت نامِ دوست، تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست

دل زنده می‌شود به امیدِ وفای یار جان رقص می‌کند به سماعِ کلامِ دوست

تا نفخِ صور بازنیاید به خویشتن هرک اوفتاد مستِ[…]

از تو با مصلحتِ خویش نمی‌پردازم همچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم

گر توانی که بجویی دلم امروز بجوی ور نه بسیار بجوییّ و نیابی بازم

نه چنان معتقدم که‌م نظری سیر کند یا چنان تشنه که جیحون بنشاند[…]