برچسب: rumi

من از کجا غم و شادیّ این جهان ز کجا، من از کجا غمِ باران و ناودان ز کجا چرا به عالم اصلی خویش وانروم، دل از کجا و تماشای خاکدان ز کجا چو خر ندارم و خربنده نیستم ای جان من از کجا غم پالان و کودبان ز کجا هزارساله گذشتی ز عقل و[…]

هله طبلِ وفا بزن که بیامد اوانِ تو، مِیِ چون ارغوان بده که شکفت ارغوان تو بفشاریم شیره از شکّر-انگور باغ تو، بفشانیم میوه‌ها ز درخت جوان تو بمُران جان و عقل را ز سرِ خوان فضل خود، چه خورد یا چه کم کند مگسی دو ز خوان تو طمع جمله طامعان بوَد از خرمنت[…]

پیشترآ پیشتر ای بوالوفا، از من و ما بگذر و زوتر بیا پیشترآ درگذر از ما و من، پیشترآ تا نه تو باشی نه ما کبر و تکبّر بگذار و بگیر در عوض کبر چنین کبریا گفت الست و تو بگفتی بلی، شکر بلی چیست، کشیدن بلا سرّ بلی چیست که یعنی منم، حلقه‌زنِ درگه[…]

زان شاه که او را هوسِ طبل و علَم نیست دیوانه شدم بر سرِ دیوانه قلم نیست از دور ببینی تو مرا شخصِ رونده، آن شخص خیال است ولی غیر عدم نیست پیش آ و عدم شو که عدم معدن جان است، اما نه چنین جان که به جز غصّه و غم نیست من بی‌[…]

یک روز مرا بر لبِ خود میر نکردی، وز لعل لبت جامگی تقریر نکردی زان شب که سر زلف تو در خواب بدیدم حیران و پریشانم و تعبیر نکردی یک عالم و عاقل به جهان نیست که او را دیوانهٔ آن زلف چو زنجیر نکردی بگریست بسی از غم تو طفل دو چشمم وز سنگ‌دلی[…]

تا شدستی امیر چوگانی ما شدستیم گوی میدانی ما در این دُور مست و بی‌خبریم، سرّ این دور را تو می‌دانی چون به دور و تسلسل انجامد نکته ابتر بوَد به ربّانی لیک دور و تسلسل اندر عشق شرط هر حجت است و برهانی گوشِ موشانِ خانه کِی شنوَد نعرهٔ بلبل گلستانی چشمِ پیرانِ کور[…]