برچسب: molana

مستی و عاشقانه می‌گویی، تو غریبی وَ یا از این کویی پیشِ آن چشم‌های جادوی تو چون نباشد حرامْ جادویی پیشِ رویت چو قرصِ مه خجل است، به چه رو کرد زهره بی‌رویی عاشقان را چه سود دارد پند، سیل‌شان برد، رُو چه می‌جویی تو چه دانی ز خوبی بت ما، ما از آن سو[…]

ای دل تو در این غارت و تاراج چه دیدی، تا رخت گشادی و دکان بازکشیدی چون جولههٔ حرص در این خانهٔ ویرانْ از آبِ دهان دامِ مگس‌گیر تنیدی از لذّت و از مستی این دانهٔ دنیا پنداشت دلِ تو که از این دام رهیدی در سیل کسی خانه کند از گِل و از خاک،[…]

ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ای، ای که چو آفتاب و مه دستِ کرَم گشاده‌ای صبح که آفتاب خود سر نزده‌ست از زمین، جام جهان نمای را بر کفِ جان نهاده‌ای مهدی و مهتدی تویی رحمت ایزدی تویی، روی زمین گرفته‌ای داد زمانه داده‌ای مایهٔ صد ملامتی شورشِ صد قیامتی، چشمه[…]

این بوالعجب کاندر خزان شد آفتاب اندر حمَل، خونم به جوش آمد کند در جوی تن رقص الجمل این رقصِ موجِ خون نگر صحرا پر از مجنون نگر، وین عشرتِ بی‌چون نگر ایمن ز شمشیر اجل مردار جانی می‌شود، پیری جوانی می‌شود، مس زرّ کانی می‌شود در شهر ما نعم البدل شهری پر از عشق[…]

کوه نیَم، سنگ نیَم، چونک گدازان نشوم، دیدم جمعیّتِ تو چونکِ پریشان نشوم کوه ز کوهی برود، سنگ ز سنگی بشود، پس من اگر آدمیَم کمتر از ایشان نشوم آهنْ پولاد و حجَر در کفِ تو موم شود، من که همه مومِ توام چونکِ بدین‌سان نشوم

جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم، راهِ تو دیدم پس از این همرهِ ایشان نشوم ای که تو شاهِ چمنی سیرکن صد چو منی، چشم و دلم سیر کنی سخرهٔ این خوان نشوم کعبه چو آمد سوی من جانبِ کعبه نروم، ماه من آمد به زمین قاصدِ کیوان نشوم فربه و پربادِ[…]