mevlana – برگه 106 – مجموعه شعر

شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کو، یار خوش آواز تو آن خوش دم و شش تار تو کو

شب شد ای خواجه، ز کِی آخر، آن یارِ تو کو، یارِ خوش‌آوازِ تو آن خوش‌دَم و شش تارِ تو کو

یارِ لطیفِ ترِ تو خفته بوَد در برِ تو، خفته کند نالۀ خوش، خفتۀ بیدارِ تو کو

گاه نِماییش[…]

مست گشتم ز طعنه و لافش، دُردیَش خوشتر است یا صافش

بصر العقل من جلالتکم، مثل الترک عینه اخفش

کر شوم تا بلندتر گوید هر که[…]

جمله یارانِ تو سنگند و تویی مرجان چرا، آسمان با جملگان جسم است و با تو جان چرا

چون تو آیی جزو جزوم جمله دستک می زنند، چون تو رفتی جمله افتادند در افغان چرا

با خیالت جزو جزوم می‌شود[…]

صلا رندان دگرباره که آن شاهِ قمار آمد، اگر تلبیسِ نو دارد همان است او که پار آمد

ز رندان کیست این کاره که پیشِ شاهِ خون‌خواره میان بندد دگرباره که اینک وقتِ کار آمد

بیا ساقیْ سبک‌دستم که من[…]

چو آمد روی مه‌رویم که باشم من، که باشم من، چو زاید آفتابِ جان کجا مانَد شب آبستن

چه باشد خارِ گریان‌رو که چون سورِ بهار آید، نگیرد رنگ و بوی خوش نگیرد خوی خندیدن

چه باشد سنگِ بی قیمت[…]

جز جامِ جلالتِ اجل نوش مکن، جز ز آتشِ عشقِ کبریا جوش مکن

از کانِ عقیقِ فقر عشرت نقد است، مِی می‌خور و قصّهٔ پرندوش مکن

جمله خشم از کِبر خیزد از تکبّر پاک شو، گر نخواهی کبر را رو بی تکبّر خاک شو

خشم هرگز برنخیزد جز ز کبر و ما و من، هر دو را چون نردبان زیر آر و بر افلاک شو

چندان بدویده ام پسِ دلْ بی جان، آنجا که نَه من بودم و نی کون و مکان

تا خویشتن و زمانه را گم کردم، گویی که به نزد من نه این است و نه آن

دیگران رفتند خانهٔ خویش باز، ما بماندیم و تو و عشقِ دراز

هرکه حیرانِ تو باشد دارد او روزه در روزه نِماز اندر نِماز

رازْ او گوید که دارد عقل و هوش، چون فنا گردد فنا را نیست راز

تو کمتر خواره‌ای هشیار می‌رُو، میانِ کژرُوان رهوار می‌رو

تو آن خنبی که من دیدم ندیدی، مرا خنبک مزن ای یار، می‌رو

ز بازارِ جهان بیزار گشتم، تو دلّالی سوی بازار می‌رو

چو من[…]