برچسب: غزل

ای قاعدۀ مستان در همدگر افتادن استیزه‌گری کردن در شور و شر افتادن

عاشق بتر از مست است عاشق هم از آن دست است گویم که چه باشد عشق در کانِ زر افتادن

زر خود چه بوَد عاشق سلطانِ سلاطین[…]

ای نفسِ کل صورت مکن وی عقلِ کل بشکن قلم، ای مردِ طالب کم طلب بر آبِ جو نقشِ قدم

ای عاشقِ صافی روان رُو صاف چون آبِ روان کاین آبِ صافی بی گِرِه جان می‌فزاید دم به دم

از[…]

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن، ز آیینه ندیده‌ست او الّا سیَهیِ آهن

از آبِ حیاتِ تو دور است به ذاتِ تو کز کبر برآید او بالا مَثَلِ روغن

پای تو چو جان بوسد تا حشْر[…]

بختِ نگار و چشمِ من هر دو نخسبد در زَمَن، ای نقشِ او شمعِ جهان ای چشمِ من او را لگن

چشم و دماغ از عشقِ تو بی‌خواب و خور پرورده شد، چون سرو و گل هر دو خورند از آبِ لطفت بی‌دهن

روحی‌ست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش روحی‌ست بی‌مکان و سر تا قدم مکانش

خواهی که تا بیابی یک لحظه‌ای مجویَش خواهی که تا بدانی یک لحظه‌ای مدانش

چون در نهانْش جویی دوری ز آشکارش چون آشکار جویی محجوبی از[…]

امسال بلبلان چه خبرها همی‌دهند، یا رب به طوطیان چه شکرها همی‌دهند

در باغ‌ها درآی تو امسال و درنگر کان شاخه‌های خشک چه برها همی‌دهند

مقراض در میان نَه و خلعت همی‌بُرند وان را که تاج رفت کمرها همی‌دهند

مستِ توام نز مِی و نز کوکنار، وقتِ کنار است بیا گو کنار

برجِهْ مستانه کناری بگیر چون شجر و باد به وقتِ بهار

شاخِ تر از بادْ کناری چو یافت رقص درآمد چو منِ بی‌قرار

بشنیده بُدم که جانِ جانی، آنیّ و هزار همچنانی

از خلقْ نشانِ تو شنیدم، کفوِْ تو نبود آن نشانی

الحمد شدم ز حمد گفتن تا بوک بدان لبم بخوانی

جان دید کسی بدین لطیفی،[…]