برچسب: تبریزی

بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم، ز بیخودی سر و ریش و سِبال گم کردم ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاه، به پیشگاهِ خرابات روی آوردم خرَد که گَرد برآورد از تکِ دریا، هزار سال دَوَد درنیابد او گَردم فراختر ز فلک گشت سینه تنگم، لطیفتر ز قمر گشت چهره زردم دُکانِ جمله[…]