نویسنده: Sarif.ir

تو ز عشقِ خود نپرسی که چه خوب و دلربایی، دو جهان به هم برآید چو جمالِ خود نمایی

تو شراب و ما سبویی تو چو آب و ما چو جویی نَه مکان تو را نَه سویی و همه به سوی مایی

چو یقین شده‌ست دل را که تو جانِ جانِ جانی بگشا درِ عنایت که ستونِ صد جهانی

چو فراق گشت سرکش بزنی تو گردنش خوش به قصاصِ عاشقانت که تو صارمِ زمانی

چو وصال گشت لاغر تو بپرورش به ساغر،[…]

هله ای کیا نفسی بیا، درِ عیش را سره برگشا

این فلان چه شد آن فلان چه شد، نبوَد مرا سرِ ماجرا

نهلد کسی سرِ زلف او نرهد دلی ز چنین لقا

نکند کسی[…]

گر تو ملولی ای پدر جانبِ یارِ من بیا تا که بهارِ جان‌ها تازه کند دلِ تو را

بوی سلامِ یارِ من لخلخۀ بهارِ من باغ و گل و ثَمارِ من آرَد سوی جانْ صبا

مستی و طُرفه مستیی هستی[…]

منم فتنه، هزاران فتنه زادم، به من بنگر که دادِ فتنه دادم

ز من مگْریز زیرا درفتادی، بگو الحمدلله درفتادم

عجب چیزی‌ست عشق و من عجبتر، تو گویی عشق را خود من نهادم

بیا[…]