نویسنده: Sarif.ir

بمَشو همرهِ مرغان که چنین بی پر و بالی، چو نه میری نه وزیری بُنِ سبلت به چه مالی

چو هیاهویْ برآریّ و نبینند سپاهی بشناسند همه کس که تو طبلیّ و دوالی

چو خلیفه پسری تو بنِهْ آن طبل[…]

آنچِ روی تو کند نورِ رخِ خَور نکند، و آنچِ عشقِ تو کند شورشِ محشر نکند

هر که بیند رخِ تو جانب گلشن نرود، هر که داند لبِ تو قصّۀ ساغر نکند

چون رسد طرّۀ تو مُشک دگر دم نزند،[…]

بویی ز گردون می‌رسد با پرسش و دلداریی، از دامِ تن وا می‌رهد هر خسته‌دل اشکاریی
هر مرغ صدپر می‌شود سوی ثریّا می‌پرد هر کوه و لنگر زین صلا دارد دگر رَهواریی
مرغانِ ابراهیم بین با پاره پاره گشتگی اجزای هر تن سوی سر برداشته طیّاریی
ای جزو چون بر می‌پری چون[…]

شب شد ای خواجه، ز کِی آخر، آن یارِ تو کو، یارِ خوش‌آوازِ تو آن خوش‌دَم و شش تارِ تو کو

یارِ لطیفِ ترِ تو خفته بوَد در برِ تو، خفته کند نالۀ خوش، خفتۀ بیدارِ تو کو

گاه نِماییش[…]

جمله یارانِ تو سنگند و تویی مرجان چرا، آسمان با جملگان جسم است و با تو جان چرا

چون تو آیی جزو جزوم جمله دستک می زنند، چون تو رفتی جمله افتادند در افغان چرا

با خیالت جزو جزوم می‌شود[…]